پلتفرم شهری پرند

موضوع مسابقه، طراحی یک پلازا برای شهر جدید پرند بود؛ شهری که در مدت کوتاهی شکل گرفته و بخش قابل توجهی از ساختار آن را مجموعه‌ای گسترده از مسکن اجتماعی تشکیل داده است. در چنین شهری، پرسش اصلی برای طراحی پلازا نه صرفاً چگونگی شکل دادن به یک فضای عمومی، بلکه چگونگی ایجاد حس تعلق و امکان شکل‌گیری هویت جمعی بود.

پاسخ پروژه از یک عنصر ساده آغاز شد: انسان.

شهر بدون شهروندانش چیزی فراتر از مجموعه‌ای از ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها نیست. هویت شهر در حضور، رفتار و تعامل انسان‌ها شکل می‌گیرد. بنابراین مسئله پروژه این بود که چگونه می‌توان این حضور را از یک مفهوم اجتماعی به یک عامل واقعی در شکل‌گیری معماری تبدیل کرد.

بر این اساس، حضور انسان به عنوان یکی از نیروهای اصلی سازمان‌دهنده پلازا در نظر گرفته شد. شبکه هندسی و منظم شهر، در هنگام ورود به فضای پلازا دیگر به همان صورت اولیه ادامه پیدا نمی‌کند؛ بلکه تحت تأثیر حضور انسان تغییر شکل می‌دهد. هندسه سخت و منظم شهر در این نقطه نرم می‌شود و به ساختاری سیال‌تر و ارگانیک تبدیل می‌گردد.

این تغییر تنها در سطح فرم باقی نمی‌ماند. سطوح پیاده‌روی به تدریج از سطح زمین فاصله می‌گیرند، ارتفاع پیدا می‌کنند و به پل‌هایی معلق تبدیل می‌شوند. مسیر حرکت انسان از یک عنصر صرفاً عملکردی به عاملی برای شکل دادن به توپوگرافی و سازمان فضایی پلازا تبدیل می‌شود.

ساختمان‌ها و سازه‌های مورد نیاز پروژه نیز از همین منطق پیروی می‌کنند. ساختارهای متعارف و ایستای معماری در مواجهه با جریان حرکت و حضور انسان دچار تغییر می‌شوند؛ گویی نیروهای انسانی از درون ساختارهای معماری عبور کرده و آن‌ها را از درون به بیرون شکل می‌دهند.

در نتیجه، پلازا نه به عنوان یک فضای خالی میان ساختمان‌ها، بلکه به عنوان یک افق رویدادی تعریف می‌شود؛ فضایی که کیفیت آن نه توسط یک فرم ثابت، بلکه توسط امکان حضور، حرکت و تجمع انسان‌ها شکل می‌گیرد.

در این پروژه، تلاش شد هویت یک شهر تازه‌ساخت نه با اضافه کردن یک نماد یا تصویر تاریخی، بلکه از طریق ایجاد امکان برای شکل‌گیری زندگی جمعی در فضا دنبال شود. معماری در اینجا زمانی فعال می‌شود که انسان وارد آن شود و حضور او بتواند ساختار فضا را تغییر دهد.